DÖRT MEVSİM

Dünyalar vardır, düşünemezsiniz der Orhan Veli...

Teşbihtir insan dünyaya. Her insan ayrı bir dünya. Türlü çeşit, başka başka.

Kim kimi bilir ilk bakışta, ne yazar bir kara gözde kara kaşta. Dört mevsim geçir bakalım derler adama, bir yaprak dök bir filizlen bakalım bir başka baharda...

Soluyor mu yaprakların, can mı buluyor yoksa bu şitâda... Dur bakalım bir şöyle. Çekil sineye. Bir bak uzaktan, kimin gözleri hala seni arıyor bunca kalabalık içinde. Kim fark ediyor yorgunluğunu, kimin yalnızlığı yalnızlığına kalabalık, kimin ömrü ömrüne bahar oluyor.

Sahi kim yoluna taş, kim yoldaş oluyor... Aldanmayasın, düşmeyesin. Tatlı esen rüzgarlar hoş, sert esen şimalin vurgunu acı. Bekleyesin yazı, sonbaharı.

Çıktıkça çıkar insanın başına acısı, düşüverir tacı... Bilmezsin, dört mevsim ayrı acır insanın canı.

YORUM EKLE