KISMEN İNANDIM

Gözyaşlarımız bitmedi. Bitti mi sanmıştın?

Bulanık bir hayatı temizlemeye çalışmakla geçen yaşlar… Sence de bitebilir mi gözyaşların?

Kara bir alın yazısı değil, bu. Ne, diyeceksin çekinmeden, aniden ve biraz da kızgınlıkla.

Geçmiş ile gelecek arasında kurulan bir bağ, her şey. Sen, senden öncekilerin yaşadığı, kurduğu, süregelen hayatı yaşıyorsun. Değişir mi, elbette. Ancak çok zaman gerekli. Zaten karanlık bir anda gelmedi üzerimize. Usul usul, fark ettirmeden…

Tuhaf bir hikâyenin içerisinde olduğunu düşünebilirsin muhakkak. Zihninden geçenlere, zihninde olan bitenlere müdahale edemeyiz.

Zaman geçecek bu hikâyede. Güldüğün, ağladığın, düştüğün, paramparça olduğun her şey gözlerinin önünden geçerken birer damla düşecek avuçlarına.

İnsan hikâyesini tutamadığı için günden günde çuvallıyor. Farkında değil.

Kaygıların var. Kaygılarının olması güzeldir. Ancak güzellik noktasını geçeli çok oldu. Artık yedikçe yiyor içini, durduramıyorsun. Karanlık. Işık yok. Göz gözü görmüyor. Böylesi bir yerde güneşi görebileceğine olan inancını yitirdin mi? Neden olmasın, değil mi?

Öyle değil işte, yazması söylemesi anlatması dilden dile dolaştırması çok kolay belki, biliyorum, ama umut, insanın içinde büyüttüğü o umut günün birinde gözyaşlarımızı silecek, kaygılarımızı temizleyip geçecek; inan.

Sen inandın mı, diyeceksin; kısmen…

YORUM EKLE